Kot tybetański (Felis bieti)

Przedstawiciel kotowatych, opisany w 1889 roku przez Francuza Alphonse Milne-Edwardsa. Na początku sądzono, że jest spokrewniony z chausem, współcześnie sądzi się, że jest bliższy żbikowi. Kot tybetański jest większy od żbika, ubarwiony żółtoszaro, na grzbiecie ciemniej. Uszy z ponaddwucentymetrowymi pędzelkami, żółtobrązowe. Ogon tępo zakończony z czarnym czubkiem, poprzedzonym 4 lub 4 czarnymi pierścieniami.

• Długość tułowia z głową: 68-95 cm
• Długość ogona: 30-45 cm
• Waga: 6-9 kg.
• Miot: 2-4 młode.

Najchętniej zamieszkuje wysokie łąki górskie. Aktywny w nocy. Żywi się głównie gryzoniami i ptakami. Zwierzę słabo poznane, zagrożone wyginięciem, ponieważ odżywia się szczekuszkami, które na obszarze jego występowania truje się, jako szkodniki. Zatrute gryzonie zatruwają koty.